تهران در یک دهه و نیم گذشته، بیش از آنکه «مسئله‌محور» اداره شود، «موقعیت‌محور» مدیریت شده است. مدیریت شهری به‌جای تمرکز بر حل ابرچالش‌های ساختاری، در بسیاری از مقاطع به سکوی رقابت‌های سیاسی و بازتولید سرمایه اجتماعی جریان‌ها تبدیل شده؛ و نتیجه آن، تعویق تصمیم‌های سخت اما ضروری بوده است.