پایگاه‌های آمریکا حتی عاجز از محافظت خود؛ خاورمیانه در حرکت بسوی «حکمرانی مشترک منطقه‌ای»

عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان اخیراً «پیمان دفاع مشترک مکه» را امضا کردند که شامل یک بند دفاع جمعی است که تصریح می‌کند حمله به هر یک از کشور، حمله به هر سه تلقی می شود؛ اقدامی که ناظران آن را نمونه اولیه «ناتوی اسلامی» می‌نامند.

این توافقنامه یک تصمیم آنی نبود؛ بلکه نشان دهنده اجرای عملی «محافظت استراتژیک» توسط کشورهای خاورمیانه است. عربستان سعودی بودجه و نفوذ منطقه‌ای را تأمین می‌کند؛ ترکیه قابلیت‌ها و تجربه نظامی-صنعتی در قابلیت همکاری ناتو را فراهم می‌کند و پاکستان هم نیروهای آماده به رزم و بازدارندگی هسته‌ای ارائه می‌دهد. این سه کشور با هم یک شبکه امنیتی «غیرآمریکایی» ایجاد کرده‌اند.

پس از آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، کشورهای خلیج فارس پس از تحمل بیش از هزار حمله موشکی بالستیک ، اقدامات ایذایی حوثی‌ها در دریای سرخ و ناتوانی پایگاه‌های آمریکایی حتی در تضمین امنیت خود، دریافته‌اند که تکیه بر چتر امنیتی و حفاظتی خارجی نمی‌تواند امنیت را تضمین کند و ایجاد یک چارچوب امنیتی توسط خودشان تنها راه پیش رو است. از همین رو، نظم و معماری امنیتی منطقه از نظم «مورد تأیید آمریکا» به «حکمرانی مشترک منطقه‌ای» در حال تغییر است.