پل زدن بر شکاف دیجیتال: راهبرد چین برای تبدیل هوش مصنوعی به کالای عمومی جهانی

هوش مصنوعی امروز دیگر یک فناوری صرف نیست. بخشی از زیرساخت اقتصاد جهانی، امنیت، آموزش، سلامت، صنعت و حتی حکمرانی کشورها تبدیل شده است. هر تصمیمی که درباره نحوه توسعه یا مدیریت این فناوری گرفته شود، آثار آن تنها محدود به یک کشور یا منطقه نخواهد بود. به همین دلیل، پرسش اصلی دیگر این نیست که کدام کشور در رقابت هوش مصنوعی پیشتاز خواهد بود، این است که چگونه می‌توان اطمینان یافت منافع این فناوری میان همه کشورها توزیع شود و شکاف‌های موجود عمیق‌تر نشود.

کنفرانس جهانی هوش مصنوعی ۲۰۲۶ شانگهای از همین منظر اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. این رویداد تنها محلی برای نمایش آخرین دستاوردهای فناورانه نبود، بلکه بستری برای شکل‌گیری گفت‌وگویی جهانی درباره آینده حکمرانی هوش مصنوعی به شمار می‌رفت. گفت‌وگویی که بر ضرورت همکاری، اعتماد متقابل و مسئولیت‌پذیری مشترک تأکید داشت.

سخنان شی جین‌پینگ رئیس جمهور چین در آیین گشایش‌ این کنفرانس نیز بر همین رویکرد استوار بود‌. رویکردی که توسعه هوش مصنوعی را در کنار اصول انسان‌محوری، امنیت، فراگیری و همکاری بین‌المللی تعریف می‌کند.

چهار محور مطرح‌شده از سوی رئیس‌جمهور چین، یعنی گشودگی و همکاری، ایمنی و کنترل‌پذیری، احترام به تنوع تمدن‌ها و تقویت حکمرانی جهانی، در واقع چارچوبی برای مواجهه با مهم‌ترین چالش‌های عصر هوش مصنوعی ارائه می‌دهد.

در سال‌های اخیر، یکی از نگرانی‌های جدی کشورهای در حال توسعه، شکل‌گیری شکافی تازه در عرصه فناوری بوده است. شکافی که این بار نه بر پایه منابع طبیعی یا سرمایه مالی، بلکه بر اساس دسترسی به داده، زیرساخت دیجیتال، توان پردازشی و نیروی انسانی متخصص تعریف می‌شود. اگر این روند بدون همکاری جهانی ادامه یابد، فاصله میان کشورهای برخوردار از فناوری‌های پیشرفته و سایر کشورها می‌تواند بیش از هر زمان دیگری افزایش پیدا کند.

از همین منظر، تأسیس سازمان جهانی همکاری هوش مصنوعی (WAICO) را می‌توان تلاشی برای ایجاد ساختاری جدید در حکمرانی بین‌المللی دانست. فلسفه شکل‌گیری این سازمان بر این اصل استوار است که آینده هوش مصنوعی نباید در انحصار تعداد محدودی از کشورها یا شرکت‌های بزرگ فناوری قرار گیرد، بلکه باید بستری فراهم شود تا تمامی کشورها، به‌ویژه اعضای جنوب جهانی، بتوانند در فرآیند توسعه، قانون‌گذاری و بهره‌برداری از این فناوری نقش‌آفرین باشند.

یکی از ویژگی‌های مهم این ابتکار، تأکید بر ظرفیت‌سازی است. اعلام اختصاص هزاران فرصت آموزشی تخصصی در حوزه هوش مصنوعی برای کشورهای در حال توسعه، ایجاد مراکز همکاری منطقه‌ای و گسترش آموزش‌های فنی، نشان می‌دهد که انتقال دانش و تربیت نیروی انسانی، بخش جدایی‌ناپذیر این رویکرد است. تجربه جهانی نیز ثابت کرده است که توسعه پایدار فناوری تنها با انتقال تجهیزات امکان‌پذیر نیست و سرمایه‌گذاری بر آموزش، مهم‌ترین عامل کاهش فاصله دیجیتال به شمار می‌رود.

از سوی دیگر، هوش مصنوعی تنها زمانی می‌تواند به موتور توسعه جهانی تبدیل شود که اعتماد عمومی نسبت به آن تقویت شود. دغدغه‌هایی مانند امنیت داده‌ها، حفظ حریم خصوصی، استفاده مسئولانه از الگوریتم‌ها، مقابله با تبعیض‌های هوشمند و جلوگیری از سوءاستفاده‌های فناورانه، موضوعاتی هستند که هیچ کشوری به تنهایی قادر به حل آنها نیست. همین واقعیت، ضرورت شکل‌گیری سازوکارهای چندجانبه را بیش از گذشته آشکار می‌کند.

در همین چارچوب، تجربه‌های عملی چین نیز قابل توجه است. توسعه مدل‌های متن‌باز، اجرای پروژه‌های هوش مصنوعی در حوزه امدادرسانی، کشاورزی هوشمند، آموزش و همکاری‌های فناورانه با کشورهای مختلف نشان می‌دهد که کاربردهای هوش مصنوعی می‌تواند فراتر از رقابت‌های تجاری، در خدمت حل مسائل واقعی زندگی مردم قرار گیرد. این نگاه، مفهوم «هوش مصنوعی برای خیر» را از یک شعار به مجموعه‌ای از اقدامات عملی نزدیک‌تر می‌کند.