جهان در آستانه مرحله‌ای تازه از تحول فناوری قرار گرفته است. مرحله‌ای که در آن رقابت بر سر توسعه هوش مصنوعی دیگر تنها به سرعت تولید مدل‌های پیشرفته یا قدرت پردازش محدود نمی‌شود، بلکه به نحوه مدیریت، توزیع منافع و کاهش نابرابری‌های ناشی از این فناوری نیز گره خورده است. در چنین شرایطی، کنفرانس جهانی هوش مصنوعی ۲۰۲۶ در شانگهای و ابتکار چین برای ایجاد سازوکاری فراگیر در حکمرانی جهانی هوش مصنوعی، نشانه‌ای از تغییر جهت گفت‌وگوهای بین‌المللی از رقابت صرف به سمت همکاری مسئولانه محسوب می‌شود.

همزمان با شتاب گرفتن موج جدید انقلاب علم و فناوری و تحولات صنعتی، فناوری هوش مصنوعی در جبهه‌های مختلف شاهد پیشرفت‌های سریع است.

مدیریت جهانی هوش مصنوعی امروز به یکی از مهم‌ترین پرسش‌های پیش روی جهان تبدیل شده است. پاسخ به این پرسش در دو سوی اقیانوس آرام، دو مسیر کاملاً متفاوت را نشان می‌دهد؛ یک طرف، هوش مصنوعی را ابزاری راهبردی برای حفظ هژمونی می‌بیند و طرف دیگر، آن را کالایی عمومی می‌داند که باید در خدمت همه کشورها باشد. این دو رویکرد، بازتاب دو نگاه کاملاً متفاوت به اداره امور جهانی است.

«هوش مصنوعی هر صنعتی را متحول خواهد کرد، به هر شرکتی توان خواهد داد و توسط هر کشوری ساخته خواهد شد.» این نخستین پست جنسن هوانگ، مدیرعامل انویدیا در شبکه X بود که در آن از مدل‌های متن‌باز هوش مصنوعی حمایت کرد. با این حال، صنعت هوش مصنوعی آمریکا با وجود جذابیت و ظرفیت بالای این فناوری، اکنون با یک تناقض جدی روبه‌رو است؛ از یک سو با «محدودیت‌های زودهنگام» مخالفت می‌کند و از سوی دیگر، دولت‌ها به دنبال اعمال مهار و محدودیت هستند.

در عصر پیشرفت‌های شگرف فناوری، هوش مصنوعی به عنوان نیروی محرکه تحولات آینده، به عرصه‌ای برای رقابت دو قدرت بزرگ جهان تبدیل شده است.

صنعت ذخیره‌سازی انرژی چین در آستانه تبدیل شدن به نخستین بهره‌مند از برنامه این کشور برای تقویت هم‌افزایی میان «هوش مصنوعی» و «انرژی‌های نو» در چارچوب برنامه پنج‌ساله پانزدهم قرار گرفته است.