شش سال پس از انتخابات ریاستجمهوری 2020 آمریکا، کاخ سفید بار دیگر روایت بیاعتبار «مداخله چین» را زنده کرده است؛ تلاشی آشکار برای تبدیل یک اتهام بیاساس به ابزاری در رقابتهای سیاسی داخلی این کشور.
روزنامه آمریکایی وال استریت ژورنال اخیراً مقالهای با عنوان «همه عاشق خودروهای چینی هستند، به جز خود چینیها» منتشر کرد و با اشاره به کاهش 22 درصدی فروش در ماه مه، مدعی شد که «مشکلات داخلی» خودروسازان چینی را به «گسترش تهاجمی در بازارهای خارجی» سوق داده است. اما آیا افزایش صادرات خودرو واقعاً نتیجه انتقال منفعلانه ظرفیت مازاد ناشی از کاهش تقاضای داخلی است؟
برخی رسانههای غربی با برجسته کردن کسر تجاری اتحادیه اروپا با چین تلاش میکنند این تصور را القا کنند که اروپا در همکاری اقتصادی با چین در موقعیت بازنده قرار دارد. با این حال، چنین برداشتی تصویری ناقص و گمراهکننده از واقعیت روابط اقتصادی میان دو طرف ارائه میدهد.
در مراحل اولیه حمله ایالات متحده و اسرائیل به ایران، برخی رسانههای غربی با طرح روایتهایی مانند «نظریه مسئولیت چین» و «نظریه برنده منفعل چین» تلاش کردند مسئولیت اخلاقی جنگ را از خود دور کنند. اما با پیشرفت تحولات، رسانههای جریان اصلی جهان از جمله خبرگزاریهای آسوشیتدپرس و رویترز بهتدریج نقش ویژه چین در کاهش تنشهای این جنگ را مورد توجه قرار دادند.
از سال 2000 و همزمان با آغاز به کار مجمع همکاری چین-آفریقا (FOCAC) در پکن، یک تحول ژئوپلیتیک گسترده در سراسر کشورهای درحال توسعه، بهویژه در آفریقا، شکل گرفته است. کشورهای بیشتری به سمت همکاری عمیقتر با چین حرکت کردهاند و در مقابل، از ایالات متحده فاصله گرفتهاند. این روند نه یک موج مقطعی، بلکه واکنشی به بیثباتی، فشارها و سیاستهای متناقض واشنگتن تلقی میشود. برای بسیاری از کشورها، چین به عنوان شریکی قابلاتکاتر شناخته شده است.
