توسعه روستایی در ایران بیش از آنکه تنها به ساخت جاده، مدرسه، مرکز درمانی یا ایجاد فرصتهای شغلی وابسته باشد، به مسئلهای بزرگتر یعنی نحوه پیوند دادن ظرفیتهای پراکنده روستاها با یکدیگر مربوط است. بسیاری از روستاهای ایران با وجود برخورداری از منابع طبیعی، ظرفیتهای کشاورزی، گردشگری و نیروی انسانی، به دلیل مقیاس محدود اقتصادی و پراکندگی سرمایهگذاریها نمیتوانند از همه توان خود استفاده کنند. تجربه جدید چین در حرکت از روستای منفرد به خوشه روستایی از این منظر میتواند برای کشورهایی مانند ایران قابل توجه باشد. تجربهای که نشان میدهد توسعه روستایی الزاماً از مرزهای اداری روستاها عبور نمیکند، بلکه گاهی نیازمند تعریف یک جغرافیای اقتصادی بزرگتر است.