جدایی‌طلبی تایوان مبنای قانونی ندارد

به این ترتیب، نمایش سیاسی برای انجام یک سفر تحریک‌آمیز از پیش برنامه‌ریزی‌شده به کشور آفریقایی اسواتینی، پیش از آغاز به شکست منجر شد. واقعیت‌ بار دیگر ثابت کرد که اصل چین واحد، یک هنجار اساسی در روابط بین‌الملل و مورد اجماع گسترده جامعه جهانی است و‌ نشان دادطرح‌های جدایی‌طلبانه نیروهای حامی «استقلال تایوان» موثر نیست و بی‌شک به شکست منجر می‌شود.

آخرین شکست لای را به هیچ وجه نمی‌توان یک استثنا نامید، بلکه جدیدترین نمونه از منزوی‌تر شدن نیروهای جدایی‌طلب تایوانی در سطح بین‌المللی است که ناتوانی فزاینده را نشان می‌دهد.

در سال‌های اخیر بسیاری از موارد مشابه برای لای چینگ ته و جریان حامی او رخ داده است: انتقال به اصطلاح «دفتر نمایندگی» تایوان در پرتوریا به ژوهانسبورگ و تغییر نام آن به «دفتر بازرگانی تایپه» توسط آفریقای جنوبی، ناکامی لای برای بازدید از به اصطلاح «متحدان دیپلماتیک» تایوان در آمریکای مرکزی و جنوبی به دلیل گزارش‌های مربوط به عدم صدور مجوز ایالات متحده برای «عبور» او از نیویورک، اذعان نخست وزیر لیتوانی در سال ۲۰۲۶ به اشتباه بودن اجازه دادن به مقامات منطقه‌ تایوان و ‌آغاز روند اصلاح این تصمیم اشتباه و در نهایت مصاحبه اخیر «نماینده برزیل در تایوان» با رسانه‌های محلی و تأکید مجدد او بر بخشی از چین بودن تایوان، همگی به وضوح نشان‌دهنده شکست کامل تلاش‌های جدایی‌طلبان در تایوان برای گسترش به اصطلاح حضور خود در «فضای بین‌المللی» است.

پس از شکست اخیر لای، مقامات حزب دموکراتیک پیشرو و حامیان خارجی آنها، طبق معمول، به سرعت با روی آوردن به تاکتیک معمول “فرار از مسئولیت”، سرزمین اصلی چین را به “اجبار اقتصادی” متهم کردند. در عین حال برخی کشورها نیز در راستای منافع ژئوپلیتیکی خود بار دیگر تلاش کردند از “کارت تایوان” برای مداخله در امور داخلی چین و حمایت نیروهای جدایی‌طلب در تایوان بهره ببرند. مواردی مثل ابراز “نگرانی” وزارت امور خارجه ایالات متحده، محکوم کردن اقدامات مشروع چین برای حفاظت از حاکمیت ملی و تمامیت ارضی خود و یا انتقاد از کشورهای دیگر به دلیل پایبندی بر اصل چین واحد، تلاش آشکار آمریکا برای تحریف باطل به جای حق و سیاه به جای سفید نشان دادن است.

به جز اسواتینی، تمام ۵۳ کشور دیگر آفریقایی با چین روابط دیپلماتیک برقرار کرده‌اند. این کشورها همراه اتحادیه آفریقا، بیانیه اجلاس سال 2024 مجمع همکاری چین و آفریقا در پکن را تصویب کرده‌اند و همواره بر پایبندی قاطع خود به اصل چین واحد تأکید داشته‌اند. نسبت 53 به 1، گویای موضع قاطع آفریقا در مورد مسئله تایوان است و اقدامات سیشل، موریس و ماداگاسکار تعهد کامل آنها به عدالت و پایبندی به عهد آنان را نشان می‌دهد.

تلاش برای جلوه دادن اعمال قانونی و مبتنی بر حق مدیریت حریم هوایی کشورهای مستقل آفریقایی به صورت “تن به اجبار دادن” این کشورها نه تنها بی‌احترامی به آنها، بلکه نشانه زیر پا گذاشتن آشکار قوانین بین‌المللی و هنجارهای اساسی روابط بین‌الملل است.

نتایج نظرسنجی اخیر بنیاد دموکراسی تایوان نشان می‌دهد که ۵۰.۷ درصد از شرکت‌کنندگان باور دارند تایوان باید برای حفظ امنیت و توسعه آینده خود، به طور فعال در مسیر اتحاد و یکپارچگی مجدد با سرزمین اصلی چین حرکت کند. تایوانی‌ها به طور فزاینده متوجه می‌شوند که دنبال کردن به اصطلاح رویکرد “مقاومت در برابر سرزمین اصلی و محافظت از تایوان” در واقع به تایوان آسیب می‌رساند.

در حال حاضر، اصل یک چین واحد به یک اجماع جهانی تبدیل شده و علاوه بر بیانیه‌های مربوط به برقراری روابط دیپلماتیک چین با ۱۸۳ کشور جهان، مجموعه‌ای از اسناد معتبر در سطح قوانین بین‌المللی مانند اعلامیه‌های قاهره و پوتسدام، سند تسلیم ژاپن و قطعنامه ۲۷۵۸ مجمع عمومی سازمان ملل همگی یک پایه و اساس تاریخی و قانونی محکم برای واقعیت بخش‌جدایی ناپذیر از خاک چین بودن تایوان بنا نهاده‌اند.

به اصطلاح “اعتراضات” و “اتهامات” مقامات حزب دموکراتیک پیشرو نیز صرفاً فریادهای ناامیدانه‌ای هستند که نشان می‌دهند آنان از روی ناچاری پیوسته در حال بیشتر فرو رفتن در قالب «نابودگران صلح و بحران‌سازان در تنگه تایوان» هستند. این اقدامات حتی نمی‌توانند گرایش اساسی جامعه بین‌المللی به حمایت از اصل چین واحد را متزلزل کنند.
یکپارچگی اجتناب‌ناپذیر چین را متوقف سازند.